شیوه رانندگی بر اساس آیات و روایات(2)

تاریخ پخش:  07/01/93

بسم الله الرحمن الرحیم

«الهی انطقنی بالهدی و الهمنی التقوی»

به مناسبت سفرهای زیادی که در ایام می شود، به تقاضای مقامات پلیس گفتیم بحثی راجع به جاده و راننده و اینها داشته باشیم. دیشب این آیه به ذهنم آمد. که خداوند برای رانندگی چه گفته است؟

قرآن می فرماید: «وَ عِبادُ الرَّحْمنِ» بندگان خوب خدا چه کسانی هستند؟ «الَّذینَ» کسانی هستند که «یَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً» یعنی آرام. «وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً» (فرقان/63) اینها را گفتم، حالا می خواهم یک چیزهای دیگر بگویم. تا آنجا که می گوید: «وَ إِذَا مَرُّواْ بِاللَّغْوِ مَرُّواْ کِرَامًا» (فرقان/72) «هَوْناً»، «سَلاماً»، «کِرَامًا» این شیوه ی رانندگی در قرآن است.

1- تواضع در برابر مردم، لازمه بندگی خدا

خوب می گویند: در صدر اسلام که ماشین نبوده است. می گوید: اینطوری بروید. حالا با پا می خواهی بروی. با اسب می خواهی بروی. با شتر می خواهی بروی، مهم نیست، می گوید: راه رفتن تو اینطور باشد. می گوید: بنده ی خوب خدا اولش هم گفته، اگر عبد باشد. و اگر بند به رحمت باشد. نگفته عباد الله! گفته: «عباد الرحمن». «عباد» عبد است، یعنی بنده. و آن هم بنده ای که می خواهد از رحمت دریافت بگیرد. کسی که بنده ی خداست، و در مدار رحمت قرار می گیرد، این اصلاً آرام هست. این گردن کلفتی ها در اسب سواری، ماشین سواری، موتور سواری یا هرچه، این پیداست انسان فراموش می کند که بنده ی خداست. «یَمْشُونَ عَلىَ الْأَرْضِ هَوْنًا»، «هَون» یعنی باوقار، آرام برویم.